Mensenrechtenverdediger

Zafar

Shelter CityNijmegenThemaJournalistLandPakistan

Zafar is journalist en heeft meer dan vijf jaar voor een radiozender gewerkt. Hij onderzoekt en meldt mensenrechtenschendingen die plaatsvinden in Pakistan. Hij stelde belangrijke kwesties aan de kaak door berichten en onderzoekende verhalen te publiceren in de media. Zafar schrijft over de rechten van vrouwen, gedwongen verdwijningen, buitengerechtelijke executies door de staat, schendingen van de rechten van religieuze minderheden en gedwongen bekering en kinderhuwelijken van Hindu-meisjes. Naast het publiceren van zijn verhalen op publieke websites, is Zafar ook schrijver van een column in een toonaangevende Pashto-krant, waarin hij zich voornamelijk richt op mensenrechtenkwesties in Pakistan.

 

Foto: Daniella van Bergen

Over Zafar

De situatie voor journalisten die mensenrechtenschendingen aan de kaak stellen in Pakistan is moeilijk. Journalisten worden onder druk gezet door de staat om de verzamelde gegevens niet te publiceren. Vanwege zijn onderzoekende journalistieke werk over mensenrechtenschendingen wordt Zafar geconfronteerd met bedreigingen, intimidatie en willekeurige arrestaties.

Op 13 juni 2015 werd hij gearresteerd en vastgehouden door de paramilitairen. Hij werd ondervraagd over zijn journalistieke werk en bronnen. Na zijn vrijlating bleven de Pakistaanse paramilitaire troepen hem volgen en uiteindelijk had hij geen andere keuze dan naar Nepal te vluchten. Toen hij merkte dat hij zelfs in Nepal niet veilig was is hij naar Afghanistan gevlucht, waar hij ook niet veilig is.

3 mei Dag van de Persvrijheid

Op 3 mei werd Zafar twee keer geïnterviewd over zijn werk. Bij de presentatie van het Boek Blad voor de mond – Persvrijheid wereldwijd (Bij Justice and Peace in het Nutshuis in Den Haag) interviewde journalist Eric Smits hem. ’s Avonds werd hij geïnterviewd door journalist Michel Maas tijdens het Festival van het Vrije Woord in De Balie in Amsterdam.

‘Shelter City verdient de Nobelprijs’, zei Zafar welgemeend toen hij terugblikte op zijn verblijf in de oudste stad van Nederland. Hij was niet alleen tot rust gekomen in Nijmegen, maar had tal van interessante contacten en nieuwe vrienden opgedaan: burgers, docenten, studentenverenigingen, lokale politici, collega-journalisten. Ook had hij Engelse les gekregen op de Radboud Universiteit en was hij onder behandeling geweest op de trauma-afdeling van de universiteit. Dat laatste was geen overbodige luxe. ‘In het begin kon ik mijn verhaal niet vertellen zonder te moeten huilen. Na mijn behandeling ben ik in staat om mijn verhaal voor een groep mensen te vertellen. Ik heb mijn tranen nu onder controle.’ (Zafar in de blog van Marc Broere op Vice Versa)