Mijn Shelter City Ervaringen

Toen ik bij ContourdeTwern/Switch stage kwam lopen, werd mij gevraagd of ik misschien de nieuwe Shelter City gast zou willen begeleiden. Ik had hier in mijn hoofd een bepaald beeld bij. Namelijk dat er iemand uit het buitenland komt die drie maanden in Nederland zal verblijven, waar je wat dingen aan moet uitleggen, af en toe mee naar een afspraak moet gaan en gewoon een beetje gezelschap moet bieden. Nou globaal gezien, zou je kunnen zeggen dat ik dat inderdaad heb gedaan. Maar het voelde als veel meer.

Ik kwam door het Shelter City programma met een heel bijzonder iemand in contact. Iemand die al haar hele leven bezig is met het vechten voor een eerlijk leven en die ondanks alles kan glimlachen. Iemand die ondanks alle tegenslagen gewoon doorgaat met strijden omdat ze vindt dat het haar verplichting is een betere wereld achter te laten voor de mensen die na haar komen. Een vrouw die bij een temperatuur van -5 zegt dat het lekker weer is omdat zij waar ze vandaan komt alleen maar gruwelijke hitte ervaart. Dit is nog maar een klein deel van alle hoop die ze uitstraalt. Hoewel er af en toe een hoop tranen bij komen kijken en ze verdrietig is over de situatie in Sudan, kan zij toch uit dat verdriet stappen en genieten van de mooie dingen die het leven te bieden heeft. Zo is het geweldig om haar te horen praten over haar nichtje, dat kindje van 4 jaar oud dat de hele tijd op haar zit te wachten totdat ze terug komt. Elk klein meisje dat langs komt lopen of fietsen met ongeveer dezelfde leeftijd lijkt op haar. En maar zwaaien en lachen naar kinderen terwijl ze hoopt dat er voor haar nichtje ook zo’n leven zou kunnen zijn.

De dankbaarheid waarmee deze vrouw rondloopt. Alsof elke dag en elke kleine helpende daad die je verricht het belangrijkste is wat haar ooit is overkomen. Zelfs als je belt om te vragen of je langs mag komen, krijg je als antwoord een dankjewel. Elke keer als ze weet dat jullie hebben afgesproken, staat ze al een uur van te voren klaar en belt ze je een kwartier van tevoren op om je te vertellen dat je haar niet hoeft te helpen herinneren. Deze bijzondere vrouw haalt zoveel plezier uit de kleinste dingen waardoor je jezelf eigenlijk schuldig gaat voelen over alle kleine dingen waar je altijd maar om zeurt. Het feit dat je een nacht niet goed geslapen hebt, lijkt opeens zo irrelevant.

Je bent als mentor van een Shelter City gast niet alleen een begeleider. Je bent een persoon van vertrouwen, iemand die steun biedt als de gast zich even niet helemaal fijn voelt. Het is niet zomaar een traject van 3 maanden. Je creëert een band met die persoon en je gaat inzien dat je eigenlijk van geluk mag spreken dat jouw eigen leven zo goed is. Je krijgt met dit project de kans om de wereld te bekijken met een andere bril op en begint je te realiseren dat alles relatief is.

Nu is deze bijzondere vrouw weg, terug naar haar eigen land waar je totaal geen invloed hebt op wat er nou uiteindelijk met haar gebeurt. Haar leven gaat gewoon door waar het was gebleven en je kunt eigenlijk alleen maar hopen dat alles goed komt. Zij moet echter doorgaan met dat belangrijke maar gevaarlijke werk dat zij doet waarmee zij andere mensen dezelfde hoop geeft die zij zelf ervaart. Het enige wat je kan doen is diegene bewonderen voor alle kracht en hoop die zij uitstraalt.

Ik heb nog nooit zoveel respect gehad voor iemand, zoals ik dat voor deze bijzondere vrouw uit Sudan heb.